Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve psikolojik işkenceyi anlatır. Pasolini, bu şok edici hikayeyi, faşizmin doğasını, iktidarın yozlaştırıcılığını ve tüketim toplumunun insanı nesneleştiren mekanizmalarını sert bir metaforla eleştirmek için kullanır.

Oyunculuklar, filmin kasvetli ve rahatsız edici atmosferine uygun olarak genellikle mekanik ve duygusuzdur; bu da kurbanların insanlıktan çıkarılması temasını güçlendirir. Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir tarzdadır. Şiddet sahneleri genellikle ekran dışında bırakılır veya sabit, uzun planlarla sunulur, izleyiciyi bir seyirci konumuna iter ve onun bu vahşete ortaklığını sorgulatır.

'Salò', basit bir şiddet filmi değil, derin bir politik ve felsefi protestodur. İzleyiciyi rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve otorite, itaat, sapkınlık konularında sorgulamaya zorlamayı amaçlar. Görsel dili, kompozisyonları ve sembolizmiyle birçok eleştirmen tarafından analiz edilmiş bir başyapıttır. Ancak, aşırı içeriği nedeniyle birçok ülkede uzun yıllar yasaklı kalmıştır. Sanatsal değerini anlamak isteyen, sinemanın sınırlarını zorlayan ve rahatsız edici temalarla yüzleşmeye hazır izleyiciler için önemli bir filmdir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en kişisel ve en acımasız sosyal eleştirisi olarak kabul edilir.